فریدون مشیری

من دلم مي‌خواهد
خانه‌اي داشته باشم پر دوست،
کنج هر ديوارش
دوست‌هايم بنشينند آرام
گل بگو گل بشنو...؛
هر کسي مي‌خواهد
وارد خانه پر عشق و صفايم گردد
يک سبد بوي گل سرخ
به من هديه کند.
شرط وارد گشتن
شست و شوي دل‌هاست
شرط آن داشتن
يک دل بي رنگ و رياست...
بر درش برگ گلي مي‌کوبم
روي آن با قلم سبز بهار
مي‌نويسم اي يار
خانه‌ي ما اينجاست
تا که سهراب نپرسد ديگر
" خانه دوست کجاست؟ "
(( فريدون مشيري ))

شعر با موضوع دعا

دلا معاش   چنان   كن   كه گر بلغزد پاي                فـــرشتـه‌ات به دو دست دعــــا نگهدارد

 

حافظ

 

خواهم من  از خدا به دعا صد هزار جان         تـــا صـد  هـــزار بـــــار بميـــرم براي تو

هلالي جفتائي

 

رفتم به مسجدي كه به رويش نظر كنم         بر رخ گرفت دست و دعا را بهانه ساخت

ميلي ترك

 

دعاي مردن  من مي‌كني چه حاجت آن          بقــاي  هجــر تو  بادا مكن دعاي دگر

كمال خجندي

 

دگرآن شب است امشب كه زپي سحرندارد        من و بــاز آن دعاها كه يكي اثر ندارد

وحشي بافقي

 

از بس  كه  وصالش   به دعا مي‌خواهم         خجلت زدة روي دعــــــا ساخت مرا

خليل

 

به  دشنامي   دل  ما   را   به  دست آر        كه همچــون ما دعــــا  گوئي  ندارد

نثاري تبريزي

 

از آن مژگان او دست دعا بر آسمان دارد        كه دائم از خدا خواهد شفاي چشم بيمارش

كليم كاشاني

 

شب هجراست ودارم برفلك دست دعا‌امشب   به غير ازمرگ حيرانم چه خواهم ازخداامشب

هاتف اصفهاني

 

من  از  خداي   خود به دعا خواستم تو را        امشب تو نيز بهر خدا  تا  سحر  مرو

گلچين معاني

 

دلا    بسوز    كه    سوز   تو  كارها  بكند        دعاي نيم شبي دفع  صد  بلا   بكند

حافظ

 

من   به    دعا   كرده ام   مدّعيان را هلاك        زانكه خواص دعا دفع بلا كردن است

فروغي بسطامي

 

باغ دعا پر گل شود هر برگ گل بلبل شود        در باغ شب گر بگذري عطر دعا را بشنوي

مهدي سهيلي

 

كليد   گنج   سعادت   بود    دعاي   سحر        كه اين كليد همه قفل هاي بسته گشود

شهريار

 

افتادگان   چو    تكيه   به دست دعا كنند        صد  درد  را  به  قطرۀ اشكي دوا كنند

قاسم بيك طالبي

 

گفتي   مرا   كه   پير   شوم   اي پدر بيا        نفرين كه در  لباس  دعا كرده‌اي  ببين

سعيد اوخرقاني

 

دعاي صبح وآه شب كليدگنج مقصوداست       بدين راه وروش مي‌رو كه بادلداده بپيوندي

حافظ

 

حافظ   وظيفة  تو  دعا گفتن است و بس        در بند آن مباش كه  نشنيد  يا شنيد

حافظ

 

يا رب   اين     آتش  كه در جان من است        سرد كن زان سان كه كردي بر خليل

حافظ

 

دعاي    گوشه     نشينان     بلا   بگرداند        چرا به گوشة چشمي به ما نمي نگري

حافظ

 

نالم   ز   جفاي   تو   و دارم به دعا دست        كان ناله مبادا كه اثر داشته باشد

دولتشاه قاجار

 

خدايا   به    عزّت    كه    خوارم      مكن        به  ذلّ  گنــــه  شــــرمسارم مكن

سعدي

 

مرا     شرمساري    ز   روي    تو     بس        دگر  شرمسارم  مكن  پيش كس

سعدي

 

گفتي  كه  مستجاب  كنم  گر  دعا  كني        توفيق هم عطا كن و حال دعا ببخش

صابر همداني

 

اي  بلند  اختر  خدايت عمر جاويدان دهد        و آنچه پيروزي و بهروزي در آن است آن دهد

سعدي

 

يا رب  نگاه  كس  به  كسي  آشنا  مكن        ور مي‌كني كرم كن و از هم جدا مكن

عالي شيرازي

 

يا رب  به  سبو كشان   مستم   بخشاي       بر  مُغبچگان  مي  پرستم  بخشاي

بر  اين  منگر كه  باده در دست من است        بر آنكه دهد باده به دستم بخشاي

مجمر اصفهاني

 

من  ميرم  و  از  زاري  من آگهيش نيست       يا رب كه دعا كرد چنين زار بميرم

صباحي بيدگلي

 

آن  لاله  رخ  كه سوخت دل من به داغ او       روشن  بود هميشه الهي چراغ او

رمضان فنائي

 

نخوابيده است باكين كسي هرگزدل صافم        زبسترچون دعا از سينه‌هاي پاك برخيزم

صائب تبریزی

 

اي گل خوش نسيم من بلبل خويش رامسوز        كزسرصدق مي‌كندشب همه شب دعاي تو

حافظ

 

خدا تــــــــــرا  و  مـــــرا  از  بــــلا نگهدارد        تــــرا  ز درد و  مــــــرا از دوا نگهدارد

حلوائي

 

گرنمی آیم به پرسش نیست درتقصیرمن        کور بادا دیده ام بیمار چون بینم تو را

ذوقی تونی

 

نهادی      بر    ســـر    بـالین  من   پای        ســـرت   بــــالیــن   بیمـاری    نبیند

حیرتی تونی

 

تنت   به   ناز    طبیبان    نیازمند    مباد        وجود    نازکت     آزرده     گزند  مباد

حافظ

 

زلف در شعرپارسی

به غلط ز دست  دادم  سر  زلف  يار خود را         كه نيازموده  بودم  دل  بيقرار  خود  را

عاشق اصفهاني

 

اگر زلفت  به  هر  تاري  اسير تازه اي دارد          مبارك باشد امّا دلبري اندازه اي دارد

قراگوزلو

 

از خدا  مي‌طلبم عمر  درازي   چون   زلف          كه به صدچشم كنم سيرسراپاي ترا

صائب تبريزي

 

در هر شكن  زلف  گره گير تو  دامي‌ است          اين سلسله يك  حلقه   بيكار  ندارد

صائب تبريزي

 

يك عمر  مي‌توان  سخن  از  زلف  يار گفت          دربنداين مباش كه مضمون نمانده است

صائب تبريزي

 

گهي بردل شبيخون مي‌زندگاهي برايمانم          هميشه كاكل اوفتنه اي درزيرسردارد

صائب تبريزي

 

تو تا ز  شرم  فكندي  به  چهره زلف سياه          فغان ز خلق  بر آمد  كه  آفتاب گرفت

ظهيرفاريابي

 

زلف تو غرقه به گل بود و هر آن گاه كه من          مي زدم دست بدان زلف دوتا،گل مي‌ريخت

باستاني پاريزي

 

عهد كردم   گر   رهائي  يابم از كنج قفس          جز به دام زلف او ديگر نبندم دل به‌كس

توسيركاني

 

زلف بر روي تو گوئي كه بر آتش دود است          اي بساديده كزآن دود،سرشك آلوداست

شهاب تبريزي

 

و ر چنين  زير خم  زلف  نهد    دانة     خال          اي بسا مرغ خرد را كه به دام اندازد

حافظ

 

جانها  به  ياد   زلف   تو   بر    باد   داده ايم          ور نيست  باورت  زنسيم صبا بپرس

سلمان ساوجي

 

از  زلف  پريشان   تو    آشفته   ترم     من          در كوي تو آشفته چو باد سحرم من

معيني جرني

 

چون اسير است درآن زلف سمن ساي دلم          چه كندگرنكند درشكنش جاي،دلم؟

خواجوي كرماني

 

اذنم  بده  که  زلف   تو  را   آورم   به  چنگ          ای بی وفا مگرکه من ازشانه کمترم

ابوالقاسم لاهوتی

 

زلف  او  فتنه  و خط   آفت  و خال است بلا          آه ازآن روزكه اين هرسه دهددست بهم

صائب تبریزی

 

من بر  سر آنم  كه  به  زلف  تو  زنم  دست          تا سنبل زلف تو چه سر داشته باشد

صائب تبریزی

 

گرچه زلف سركش او سركشي از سرگذاشت          كاكل او فتنه ها در زير سردارد هنوز

صائب تبریزی

 

يك جهان دل راپريشان ساختن انصاف نيست          شانه درآن زلف خم درخم نمي بايدزدن

صائب تبریزی

 

تا   چند   در   میان   فکنی  زلف و شانه را          دل را نمی دهیم به زلف تو زور نیست

صائب تبریزی

 

يك  دم  آهسته گذر   در سر زلفش  اي باد          كه زهر پيچ و خمش دل سردل مي‌ريزد

صاف قاجار

 

اگر  به   زلف   دراز   تو   دست   ما  نرسد          گناه بخت پريشان ودست كوته مااست

حافظ

 

بنفشه  گر   چه    دلاويز  و عنبرآميز است          خجل شود برآن زلف همچو مشك ختن

رهي معيّري

 

طرّه   آشفته    چنين   در  گذر   باد    مرو          كه پريشاني   زلف   تو   پريشانم   كرد

صحبت لاري

 

بر  زلف  تو  من  بار  دگر  عهد    شكستم          بس عهدكه چون زلف تو بشكستم وبستم

سلمان ساوجي

 

گفتم:روم كه چشمت مايل به خواب ناز است          بگشودزلف وگفتا بنشين كه شب درازاست

فردي شيرازي

 

كس نيست كه افتاده آن زلف دو تا نيست          در رهگذر كيست كه دامي زبلا نيست؟

حافظ

 

مردم   اي   كاش   پريشاني   زلفش  بيند          تا نگويند پريشاني من بي سبب است

فرصت شيرازي

 

نمي دانم چرا گردون به كام من نمي گردد          اگر عيبم پريشاني است زلف يارهم دارد

شريف شيرازي

 

گر  پريشان  كني  آن زلف خم  اندر خم را          ترسم اي دوست كه آشفته كني عالم را

اختر قشقائي

 

از    بهر      گرفتاري   ما    زلف    مياراي         ما   بسته   داميم   تو   فكر  دگري كن

هلالي جغتائي

 

ز زلف  و  روي  تو  خواهم شبي و مهتابي          كه  با  لب  تو  حكايت  كنم زهر بابي

خواجو

 

داشتم خوش  روزگاري  با  سر زلف نگاري          خوش بود‌خوش روزگاري داشتن بازلف ياري

آذرخشي

 

چریشان کن سرزلف سياهت شانه اش با من          سیه زنجیر گیسو باز کن دیوانه اش با من

حمید نقوی

 

آزاد  اگر   باشد  دلي، زلفت گرفتارش كند          ورخفته باشد فتنه‌اي چشم توبيدارش كند

شريف تبريزي

 

نقّاش  چون  شمايل   آن   ماه    مي‌كشد          نوبت  به  زلف  او  چو  رسد آه مي‌كشد

خالص

 

در  درازي  به  سر  زلف  تو  مي‌ماند  شب          در سياهي سر زلف تو به شب مي‌ماند

رشيد وطواط

 

امشب  كمند  زلف  ترا  تاب  ديگري است          اي فتنه در كمين  دل  و هوش كيستي؟

رهی معیری

 

آنكه بهر  ديگران  در  زلف  چين   مي‌افكند          چون رسد نزديك من چين درجبين مي‌افكند

بابافغاني شيرازي

 

اي صبا  در خم  آن زلف چو محرم شده‌اي          با ادب باش كه دلهاي پريشان آنجا است

صائب تبريزي

 

اي زلف  يار  اين  قدر  از  ما كناره چيست          ما دل شكسته‌ايم و تو هم دل شكسته‌اي

صائب تبريزي

 

زلف  چون حاشيه برگرد سرش  مي‌پيچيد          در  كتابي  كه  بود شرح پريشاني من

صائب تبريزي

 

به عالمي   ندهم    موئي    از   پريشاني          كه باشد  از  سر  زلف  تو  يادگار  مرا

ميربرهان

 

گويند   بوي  زلف  تو  جان   تازه   مي‌كند          سلمان قبول كن كه من ازجان شنيده‌ام

سلمان ساوجي

 

درخم زلف تو مي‌جستم دل گم گشته‌ام را          يافتم در وي دل جمع  پريشان  روزگاري

وفاي نوري

 

قامتم از خميدگي صورت چنگ  شد  ولي          چنگ  نمي‌توان  زدن  زلف  خميدة  ترا

فروغي بسطامي

 

شب كه صحبت به حديث سرزلف توگذشت          هركه برخواست زجاسلسله برپابرخاست

صائب تبريزي

 

كس چو من آشفته زلف دل آويز تو نيست          گر پريشان  خاطري خواهي مرا آواز كن

قصّاب كاشاني

چشم در اشعارپارسی

 

همه موسم تفرّج به چمن روند و صحرا                  تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جوئي

 

فصيح الزمان شيرازي

داني   كدام   دولت  در وصف مي‌نيايد؟            چشمي  كه باز باشد هر لحظه بر جمالي

سعدي

سر تا  قدمم   رفته   به  تاراج نگاري                از چشم و دلم مانده  همين اشكي و آهي

تويسرگاني

كم ازيوسف نتي پيش صبابگشاگريباني            كه در عهدتوهم يك چشم نابيناشودروشن

دركي قمي

به فلك مي‌رسداز روي چوخورشيدتونور              قل  هو اله احد چشم  بد  از  روي تو دور

سعدي

سرّ  من   از   ناله ي    من  دور نيست              ليك   چشم   و   گوش   را  آن نور نيست

مولوي

مباد   فتنة   خوابيده   را    كني   بيدار             به  احتياط   بر   آن    چشم   خوابناك نگر

صائب تبریزی

هرچشم زدن چشم كبودتوبه رنگي است           نيلوفر    چرخ    اين    همه    نيرنگ  ندارد

صائب تبریزی

هر چند روزگار ستمكار كينه جو است               چشم  ستمگر   تو   بود    فتنه   خواه  تر

صائب تبریزی

خون مي‌چكد از تيغ نگاهي كه تو داري              فرياد از آن چشم سياهي   كه   تو داري

صائب تبریزی

جزچشم سياه توكه جان هاست فدايش           بيمار     نديدم     كه   توان   مرد   برايش

صائب تبریزی

ز بيماري ندارد چشم او پرواي دل بردن              ولي در صيد دلها پنجه شير است مژگانش

صائب تبریزی

چون چشم تو دل مي‌بردازگوشه نشينان           همراه  تو  بودن  گنه  از  جانب  ما نيست

حافظ

ترسم  كه  چشم تا  بگشايم   نبينمت              مژگان ز  بيم   هجر   تو   بر هم نمي زنم

اهلي شيرازي

اين‌همه‌شكل‌خوش ودلكش‌كه‌درگلزار هست       خار در چشمم گر ازآنهايكي چون يار هست

بابافغاني

اي چشم گريه دوست  كه شرمندة توام            تا هست    گريه   ميل  به  كار  دگر مكن

عرفي شيرازي

هنوز    آن   چشم   شهلا     يادم    آيد             هنوز    آن    روي      زيبا     يادم     آيد

مظاهر مصفا

چشم گريان را به گرداب بلا خواهم سپرد            نوك مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

فروغي بسطامي

رواق    منظر    چشم من آشيانه تست              كرم  نما   و   فرودآ   كه خانه خانة تست

حافظ

بيگانگي   نگر كه من و يار چون دو چشم             همسايه ايم  و   خانه   هم  را نديده ايم

ميرصيدي

چشم گريان آوريم و جان پر حسرت بريم              ديگر   از    آغاز   و  از  انجام كار ما مپرس

نظيري نيشابوري

از خود  مران  كه  قسم  مي‌خورم  هنوز              جز با دو چشم مست تو عهدي نبسته ام

ناصر نظمي

چون كرد قصد سوختنم چشم مست او              آتش  ز دل   گرفتم  و   دادم   به دست او

نقي كمره اي

ساغر  چشم  تو نازم كه به يك جرعة آن              سر   عاشق  ز   طرب  بر در و ديوار خورد

بهادر يگانه

چون جهره ي تو ماهي در آسمان نبوده              مانند   چشم   مستت   چشم فلك نديده

مهدي سهيلي

افسانه گرخواهي بياافسون چشمش راببين         ور  كيميا   جوئي  برو  خاك سر كويش نگر

بهادر يگانه

ازكوري چشم فلك امشب قمراينجاست              آري   قمر  امشب به خداتاسحر اينجاست

شهريار

آن   دوست   كه   ديدنش بيارايد چشم              بي ديدنش   از   گريه    نيـــــاسايد چشم
ما را  ز   بــــراي    ديدنش بـــايد چشم              گر   دوست   نبيند   به   چه كار آيد چشم

شيخ ابولحسن خرقاني

به بستي چشم يعني وقت خواب است              نه خواب  است اين حريفان را جواب است

مولوي

روي در رو و نگه درنگه وچشم به چشم              حرف  ما با تو  چه محتاج زبان است امروز

وحشي بافقي

در جواب هر سوالي حاجت گفتارنيست              چشم گويا عذر مي‌خواهد لب خاموش را

ابولقاسم شيرازي

دي گذشت از برمن چشم سياه عجبي              او   نگاه   عجبي   كرد   و   من آه عجبي

ادهم كاشي

چو بگذري قدمي بر دو چشم من بگذار               قياس  كن  كه  منت  در  شمار  خاك درم

اديب نيشابوري

در  چشم  پاك  بين  نبود   رسم   امتياز             در آفتاب  ساية  شاه  و  گدا  يكي   است

صائب تبریزی

درهرنگهت مستي صدجام شراب است             چشمان  تو  ميخانة   دل هاي خراب است

مشهدي لنگرودي

ز چشم خويشتن آموختم آيين همدردي              كه هرعضوي‌به دردآيدبه جايش‌ديده مي‌گريد

هادي رنجي

لحظه اي بنشين ودرچشم غم آلودم نگر               تا زبان  اشك   من   گويد حكايت هاي دل

مهدي سهيلي

من آن بخت سپيدخودكه گم شدسالهاازمن         كنون درگوشه ي چشم سياهي كرده ام پيدا

شهريار

دل ز دستم   برده‌اند امّا نمي‌دانم كه برد              غمزه برابر و اشارت   مي‌كند ابرو به چشم

بهار شيرواني

آنكه   از   چشم   تو  افكند مرا بي‌تقصير              چشم دارم   به   همين    درد  گرفتار شود

صائب تبریزی

به رخ  سياه  چشمان نظر ار بود گناهي              بگذار     تا    گناهي    بكنيم     گاهگاهي

كاظم پزشكي

درگلستان چشمم زچه روهميشه بازاست؟         به  اميد  آنكه  شايد تو به چشم من درآئي

عراقي

چشم   سرمست  ترا عين  بلا  مي‌بينم              ليك ابروي تو چيزي است كه بالاي بلا است

سلمان ساوجي

خوارگشتم تاكه ازچشمت فتادم همچواشك         هر كه راچشم تو دورانداخت دور افتاده شد

ذوقي اصفهاني

ديده چون محتاج عينك‌گشت فكرخويش كن          بر   نفس    دارند   روز    واپسين   آئينه را

سعيد اشرف

مرا   به    گوشه   چشم   عنايتي درياب              كه    استخوان   من   از   درد   توتيا  گرديد

صائب تبریزی

من آن نيم كه به نيرنگ دل دهم به كسي             بلاي   چشم    كبود    تو     آسماني  بود

صائب تبریزی

اين   فتنه   كه در نرگس نيلوفري تو است             در   پردة‌    نه    طارم   اخضر  نتوان يافت

صائب تبریزی

دل   خراب    مرا    جور    آسمان  كم بود             كه چشم شوخ توظالم هم آسمان گون شد

صائب تبریزی

عذر مي‌خوردن ما روز جزا خواهد خواست             چشم مستي كه به آن توبه شكن بخشيدند

صائب تبریزی

تهمت سرمه به آن چشم سيه عين خطااست       سرمه گردي است كه خيزد ز صف مژگانش

صائب تبریزی

از چشم خود بپرس كه ما را كه مي‌كشد              جانا   گناه    طالع   و   جرم  ستاره نيست

حافظ

غبار راه گشتم سرمه گشتم توتيا گشتم              به چندين رنگ گشتم تابه چشمت آشناگشتم

نجيب اسد آبادي

صبردراشعارپارسی

صبر   بسيار    به     بايد    پدر    پير    فلك را         تا دگر مادر گيتي چو تو فرزند بزايد

سعدي

 

از   آه    دردناكي    سازم    خبر    دلت     را         روزي كه كوه صبرم بر باد رفته باشد

حزين لاهيجي

 

به موئي بسته   صبرم   نغمه تار است پنداري         دلم از هيچ مي‌رنجد دل يار است پنداري

ملك قمي

 

چو بستي در به روي من به كوي صبر رو كردم         چو درمانم نبخشيدي به درد خويش خو كردم

شهريار

 

مرا به   صبر   و   شكيب  آن صنم اشارت كرد         خبر نداشت كه خود هر چه بود غارت كرد

مينوي شيرازي

 

نه صبر   هست   ما   را نه دل نه تاب هچران         مائيم و نيم جاني آن هم به لب رسيده

اهلي

 

همه دم   طفل   دلم   ناله  كنان      مي‌گريد         صبر بر دوري ياران نتواند چه كند؟

مهدي سهيلي

 

بيمار   غمت   را   به  جز  ار صبر ، دوا نيست         صبر است دواي من و درد اكه مرا نيست

سلمان ساوجي

 

آمدي رفت  ز  دل   صبر   و   قرارم     بنشين         بنشين   تا   به   خود   آيد دل زارم بنشين

داعي انجداني

 

به صبر كوش   كه   رنج   سفر    نخواهد ماند         شبان  غربت  و   چشمان تر نخواهد ماند

مهدي سهيلي

 

آسمان با ديگران   صاف است   و با ما ابر دارد        مي شود روزي صفا با ما هم امّا  صبر  دارد

شهريار

 

صبر بر جور   رقيبت    چه   كنم    گر    نكنم         همه  دانند   كه در صحبت گل خاري هست

سعدي

 

عشق مي‌گويد كه آسان نيست بي او زيستن        صبر مي‌گويد كه باكي نيست گو دشوار باش

وحشي بافقي

 

چنانت دوست مي‌دارم كه گر روزي فراق افتد         تو صبر از من تواني كرد و من صبر از تو نتوانم

سعدي

 

نه صبر ،  بي تو   از  اين   بيشتر  توان   كردن         نه     غير      صبر   علاج   دگر   توان    كردن

عضنفر قمي

 

گفتيم : عشق  را   به    صبوري   دوا    كنيم         هر روز، عشق   بيشتر   و   صبر  كمتر است

سعدي

 

بي‌تو صد  جا دلم از  داغ شكايت  ريش است         اين قدر هست كه صبرم ز شكايت بيش است

بياضي

 

بوسه دراشعارپارسی

 

قند آميخته با گل نه علاج دل ما است               بوسه‌اي چند برآميز به دشنامي چند

حافظ

جان  من    بوسه   بده    عذر    ميار                   ديدن   روي    تو    عيد    است  مرا

دكتر خانلري

اشگش به گونه بود كه آورد سوي من                  بار  دگر  لبان خود از بهر بوسه پيش

نوراني وصال

دارد  لب  من   تشنگي  بوسة  بسيار                  چون  مزرعه خشك كه دارد غم باران

مهدي سهيلي

شستم به اشك، پاي وي و چاره  ساختم            آن داغ را به بوسة لبهاي گرم خويش
اين گوهري كه در نظرت سنگ ساده است           برپاي آن پري چو رهي بوسه داده است

رهي معيّري

سه بوسه كز دولبت كرده‌اي وظيفه من                اگر  ادا  نكني   قرض دار من باشي

حافظ

بوسه‌اي زان دهن تنگ  بده  يا  بفروش                كاين متاعي است كه بخشندوبها نيزكنند

سعدي

بوسه كي گردد از آن لبهاي جان پرور جدا؟            كي به افسون مي‌شود شيريني از شكر جدا؟

عبدالعال نجات

بوسه‌اي كردم ز رخسارش تمنّا دوش گفت          ديدن‌اين‌گلستان‌خوب‌است‌وگل‌چيدن‌خطا‌است

هادي رنجي

چه آيتي تو مگر ساحري كه شاه و گدا               هر آنكه  ديد  لبت  بوسه‌اي  گدائي  كرد

محسن ملك آرا

شنيده‌ام كه به جان بسته يارقيمت بوس             هزارجان به تنم نيست صدهزار افسوس

فتحعلي شاه

به چه عضو تو زنم  بوسه  نداند چه  كند              بر  سر سفرة سلطان چو نشيند درويش

مجمر زواره

هرچند  شكسته  پر  به  كنج   قفسم              يك بوسه بود   از   لب   لعلت  هوسم
و آن بوسه چنان است كه لب بر لب تو               آن     قدر    بماند    كه  نماند   نفسم

فريدون مشيري

توبه كردم كه نبوسم لب ساقي و كنون              مي‌گزم دست چرا گوش به نادان كردم

حافظ

يك   بار    بوسه‌اي    ز   لب  تو ربوده‌ام              يك ‌بار ديگر  آن  شكر ستانم آرزو است

عراقي

جان به بهاي بوسه ات دادم ولب گزيده‌ام            با تو در اين معاملت  هيچ  زيان نديده‌ام

نقي كمره‌اي

بعد از عمري زتويك بوسه طلب كردم ليك            لب گزيدي  و  مرا  غرق  خجالت كردي

عندليب

مبوس جز لب معشوق و جام مي‌حافظ              كه دست زهد فروشان خطااست بوسيدن

حافظ

گر  ميسّر  نشود   بوسه  زدن  پايش را               هر كجا  پاي  نهد  بوسه  زنم جايش را

كليچه پز

خواستم  از لعل  او  دو  بوسه  و  گفتم              تربيتي  كن  به  آب   لطف   خسي  را
گفت يكي  بس  بود  كه  گر   دوستاني              فتنه    شود     آزموده‌ايم    بسي    را
عمر  دوباره  است  بوسه   من  و هرگز              عمر     دوباره     نداده‌اند     كسي   را

فرخي سيستاني

آمدزدرم خنده به لب،بوسه طلب،مست              در  دامن  پندار  من مي ‌زده   بنشست

لعبت والا

ز غنچه دهنت بوسه‌اي به خواب گرفتم               نمردم  و  ز    گل    آرزو   گلاب   گرفتم

ز نيل بيك

گفتمش : بوسه  دهي؟     گفت: هنوز               موسم    آن    نرسيده      است    مرا

دكترخانلري

نيست چون دسترسي تارخ زيبات ببوسم              مي‌شوم در گذرت خاك كه تا پات ببوسم
بوسه خواهم ز تو امروز دهي وعده فردا              كو من دل شده را عمر كه فردات ببوسم؟

فرصت شيرازي

تلاش  بوسه   نداريم  چون  هوس  ناكان              نگاه  ما  به  نگاهي  ز  دور خرسنداست

صائب تبریزی

خرم آن روز كه مستم ز در حجره در آئي              وزلبت بوسه شمارم به شماري كه توداني

خواجوي كرماني

آرزوي بوسه ازساقي نه حدچون من است            مستم  و  با  ترس مي‌بوسم لب پيمانه را

كليم كاشاني 

بوسه‌اي گر  نربوده است ز ياقوت  لبش              دهن  لاله   چرا  تا  به جگر سوخته است

صائب تبریزی

آنكه در آئينه دارد بوسه را  از  خود  دريغ               كي  به  عاشق  وا گذارد  اختيار بوسه را

صائب تبریزی

همه اسباب جمال توبه جاي خويش است              بوسه دركنج لبت گوشه نشين مي‌بايست

صائب تبریزی

من  بسته‌ام   لب    طمع   امّا   نگار من              دارد  دهان  بوسه  فريبي  كه  آه  از   او

صائب تبریزی

صد بوسه  از  لب تو لب  جام  مي‌گرفت              يك بوسه قسمت لب اين بي نصيب نيست

صائب تبریزی

بزم شراب  بي‌مزة  بوسه  ناقص   است              پيش‌ آي  و  عيش  ناقص  ما  را تمام  كن

صائب تبریزی

بوسيدن  لب  يار ،  اوّل  ز  دست  مگذار              كاخر  ملول گردي  از  دست  و لب گزيدن

حافظ

گفتي چوجان دهي به عوض بوسه مي‌دهم          اين خونبها است مزد وفارا چه مي‌مي‌كني؟

نديم گيلاني

به   بوسه‌اي   ز   دهان   تو     آرزومنديم              فغان كه باهمه حسرت به هيچ خرسنديم

فروغي بسطامي

نه تنها بوسه از لعل لبت‌اي دلربا خواهم               كه ازجان بهربوسيدن ترا سرتا به پاخواهم

هادي رنجي

هنوز  از لب من بوي بوسه‌هاي  تو خيزد               كنم  چو   از  بر  ميعاد گاه  رفته   گذاري

دكتر حميدي

آنكه  بوسيد  لب نوش  تو  شكر نچشيد               و  آنكه  خسبيد در  آغوش  تو  بيدار نشد

فروغي بسطامي

نه بوسه‌اي،نه شكر خنده‌اي نه دشنامي             بهيچ وجه ، مرا  روزي  از  دهان تو نيست

صائب تبریزی

يك بوسه  از رخت  ده و  يك بوسه از لبت              تا  هر   دو  را  چشيده  بگويم  كدام   به

ميرفند رسكي

از  غنچه  لعلش   هوس   بوسه   نمودم               خنديد و به  من  گفت  زياد از دهن تست

ماهر

اي پيرهن آهسته بزن بوسه  بر  اعضاش              كان  خرمن   گل    طاقت    آزار     ندارد

الفت

گر  نرخ  بوسه  را  لب جانان به جان  كند                حاشا  كه  مشتري  سر موئي  زيان كند

فروغي بسطامي

به  غير  از  بوسه كز تكرار ، رغبت را كند               افزون كدامين قندرا ديگرمكرّرمي‌توان خوردن

صائب تبریزی

اين لب  بوسه  فريبي  كه  ترا  داده خدا                 ترسم  آئينه   بديدن   ز   تو   قانع  نشود

صائب تبریزی

از لب شكّرين او بوسه به جان خريده‌ام                  ز انكه  حلاوتي بود جنس گران  خريده را

فروغي بسطامي

شوم نسيم وشبي دربرت كشم چون گل               به بوسمت  لبت آن گه  بگويمت كه: منم

مؤيد ثابتي

ترك جان مي‌بايدم گفتن كه اين شيرين لبان              بوسه  مي‌بخشند امّا جان شيرين مي‌برند

فروغي بسطامي

گه دهان تنگ مي‌بوسم به مستي گاه چشم             پيش مستان هيچ فرق ازپسته وبادام نيست

صائب تبریزی

دزدي بوسه عجب دزدي پر منفعتي است              كه   اگر   باز  ستانند    دو  چندان  گردد

صائب تبریزی

هر      قدم        بنگرم        قفاي       ترا                 كه    ببوسم    نشان       پاي         ترا

ابوالحسن ورزي

به جاي وعدة يك بوسه صدجان دادم وشادم           نمي‌دانم گرم يك بوسه مي‌دادي چه مي‌دادم

واله اصفهاني

بر سراپاي دل آويزت نمي‌پيچم چو  زلف                 قانعم زان هر دو لب يك بوسه بس باشدمرا

كليم كاشاني

دوش در  خواب  لب نوش  ترا   بوسيدم                 خواب  ما  به  بود  از  عالم   بيداري  ما

فروغي بسطامي

ببوس از سر آن سر و  سيمتن  تا  پاي                  به  پاي او چو رسي اين رويّه  از سرگير

رهي معيّري

از  بهر  بوسه‌اي  كه  لبت  بر  لبم دهد                 جان را  هزار  مرتبه برلب رسانده  است

يگانه

آن قدر همرهي از طالع خود مي‌خواهم                 كه  پر از  بوسه  كنم  چاه  ز نخدان  ترا

صائب تبریزی

از شوق دوصد بوسه زنم بردهن خويش                هر  گاه   كه  نام   تو   بر  آيد   به  زبانم

جلال عضد

صدجان بهاي بوسه طلب مي‌كني زخلق               ديگر كسي مگر لب خندان نداشته است

صائب تبریزی

روزگاري        دل      رميدة           من                   از  دو   گلچهره  بوسه‌اي    مي‌خواست
آن    يكي    سركشيد    و   ناز   افزود                  وين   يكي   بوسه   داد  و   بزم  آراست

هوشنگ ابتهاج

مردم   در   آرزوي   شبيخون    بوسه‌اي                 يا  رب   بخواب   مرگ   رود   پاسبان  تو

صائب تبريزي

بوسه را در نامه مي‌پيچيد  براي  ديگران                 آن  كه  مي‌دارد دريغ از عاشقان پيغام را

صائب تبریزی

ليكن  نداد  بر لب من بوسه  زانكه يافت                 در  ديدگان خستة  من گور عشق خويش

نوراني (وصال)

سر    منزل   مراد    بود   آستان عشق                  محروم  آنكه  بوسه  بر  اين  آستان نداد

عاشق اصفهاني

اگر   پياله    سرا پا   دهن    نمي‌گرديد                  كه  حرف  بوسه  ما را به آن دهن مي‌زد

صائب تبریزی

نذر كردم گرزدست محنت هجران نميرم                  آستانت  را  ببوسم   آستينت  را  بگيرم

فروغي بسطامي

مي‌زنــــــم    در    رخ    درخشــــــــانت                  بــــوسه    بر    ســــايــه‌هاي    مژگانت

ابوالحسن ورزي

بر    لبت   چون     يكي   حباب    شوم                  بوسم  آن   را   ز  شوق  و   آب   شوم

ابوالحسن ورزي

تا  بوسه‌اي   به من ز لب دلستان رسيد                 جانم به لب رسيد ولب من به جان رسيد

صائب تبریزی

طمع بوسه  از   آن  لعل  شكر  خا دارم                  خير  از  خانه  در  بسته  تمنّا   دارم

صائب تبریزی

تلخ  كامي  نبود  در  شكرستان   وصال                  نامه آور نگه و بوسه پيام است اينجا

صائب تبریزی

تلخي مي به گوارائي دشنام تو نيست                  دزدي  بوسه  به شيريني  پيغام تو نيست

صائب تبریزی

دل ز كافر نعمتي دارد  تلاش  وصل  يار                   ورنه چندين بوسه درپيغام او پيچيده است

صائب تبریزی

وه كه مي‌سوزم وپوزش به لب ازرنج گناه                 بوسه‌ها  مي‌زنم  از دور به پيشاني تو

فريدون توللي

جان من بستان وجاني ده مراازبوسه‌اي                   تا  دهم  باز  از براي  بوسه  ديگر  ترا

مختاري غزنوي

به بوسه‌اي ز لبش دل نمي‌شود سيراب                  چگونه  تشنه  تواند ز  گوهر آب گرفت

ظهير فاريابي

چنداست نرخ بوسه به شهرشما كه من                  عمري است كزدوديده گهر مي‌شمارمت

شهريار

طلب بوسه دلم گه ز رخش  گه  ز  لبش                   هست اين خام طمع هرنفسي درهوسي

زرگر اصفهاني

گرد  آن  خانه  بگردم  كه  بود  محفل  او                    پاي آن ناقه ببوسم كه كشد محمل او

رضايي كاشاني

گر زني تيغ زنم بوسه به دستت كه  بزن                   نيست مردره عشق آن كه مزن مي‌گويد

شوريده شيرازي

جوانی در اشغار فارسی

خوشا  نو  بهاران  و   فصل      جواني                        كه   بگذشت    با   دوستان زندگاني

 

 

نظام وفا

همه كس راتن واندام وجمال است وجواني        وين همه لطف ندارد تومگرسرو رواني؟

سعدي

افسوس كه ايّام  جوانـــــــي   بگذشت               هنگام  نشاط  و  شادماني بگذشت
تا چشم گشوديم  در اين باغ،   چو گل               هفتاد و  دو سال   زندگاني بگذشت

محتشم كاشاني

ز دامنگيري پيري  اگر  آگاه مي‌گشتم               به دست غم نمي‌دادم گريبان جواني را

مهري هراتي

جواني حسرتا بامن وداع جاوداني كرد             وداع جاوداني حسرتا با من جواني كرد

شهريار

ز روزگار جواني   خبر چه   مي‌پرسي                 چو برق آمد و چون ابر نو بهار گذشت

صائب تبریزی

فسانه بود  جواني،   فريب  بود اميد                 درون دام  حقيقت   قرار و تابم نيست

لعبت شيباني

شباب عمر عجب با  شتاب  مي‌گذرد               به دين  شتاب  خدايا شباب مي‌گذرد
شباب و شاهدوگل مغتنم بود ساقي              شتاب كن كه جهان با شتاب مي‌كذرد

شهريار

جواني چون  سواري   بود و  بگذشت               به گلزاري   بهاري  بود   و   بگذشت

مهدي سهيلي

دريغا      از    جواني ،   صد      دريغا               كه  آن  هم  روزگاري  بود و بگذشت

مهدي سهيلي

موي   سپيد   ر  ا فلكم   رايگان نداد               اين  رشته  را به نقد جواني خريده‌ام

رهي معيّري

من جلوه شباب نديدم  به عمر خويش              از  ديگران  حديث  جواني  شنيده‌ام

رهي معيّري

به   روزگار   جواني   درود   باد   درود              كه  دورة  خوش من دورة جواني بود

حبيب يغمايي

بر  ساحل درياي جواني  چو  نشينم                هر دم گذرد از سر  من   موج خيالي

مهدي سهيلي

خوشاجواني ودورنشاط وعشق واميد               كنار سبزه   لب جوي و زير سابه بيد

دكتر صدرات

عيش خوش و ايّام جواني همه گوئي               چون بوي گلي بود كه همراه صبا بود

وفاي اصفهاني

روزگارم نام   داد و   كامراني را گرفت               تا زبانم داد، شوق  همزباني را گرفت
هيچ داني روزگارحيله گربامن چه كرد               سالها عمرعبث داد و جواني را گرفت

مهدي سهيلي

افسوس  كه  ايّام   جواني    بگذشت              دوران   نشاط  و  كامراني  بگذشت
تشنه   به   كنار  جوي   چندان خفتم              كز  جوي من  آب  زندگاني  بگذشت

عراقي ـ ابوسعيد

شادي كنيداي دوستان من شادم وآسوده‌ام        بوي جواني بشنويد از پيكر فرسوده‌ام

ابوالحسن ورزي

اي سرو كه اسباب جواني همه داري              با ما  به  جفا  پنجه مينداز كه پيريم

اوحدي

ايّام  جواني  كه  ز   دستم    بگريخت              گل بود و به همراه نسيم آمد و رفت

مهدي سهيلي

مرا  ز هجر   تو   اميد   زندگاني كو ؟                در  آرزوي توام ،  لذّت   جواني  كو؟

خواجوي كرماني

از   زندگانيم   گله    دارد      جوانيم                 شرمندة   جواني از  اين   زندگانيم

شهريار

مخسب آسوده‌ اي برناكه اندرنوبت پيري           به حسرت ياد خواهي كردايّام جواني را

پروين اعتصامي

مرا   با    ياد      ايّام           جواني                 به  سر  سوداي   ياري    مهوش آمد

شهريار

جواني خود مرا تنها اميد زندگاني بود               دگرمن باچه اميدي توانم زندگاني كرد

شهريار

خجل شدم ز جواني كه زندگاني نيست           به زندگاني من فرصت جواني نيست

شهريار

بار ديگر گر فرود آري سري با ماجواني              داستانها دارم از بيداد پيري با جواني

شهريار

واعزيزاگوئي آخر گر عزيزت مرده باشد              من چرا از دل نگويم واجواني واجواني

شهريار

نه وصلت ديده بودم كاشكي اي‌گل نه هجرانت         كه جانم در جواني سوخت اي جانم به قربانت

شهريار

آري آري نوجواني مي‌توان از سر گرفتن             گر توان با نوجوانان ريخت طرح زندگاني

شهريار

از شبابم آتشي افروخت در كانون دل               هم درآن آتش خدايا خود شباب آمدكباب

شهريار

تا جـــــــواني    ز فقر   شكوه مكـــن               ثــــــروتي بهتـــــــر از جواني نيست

شهريار

دل      پيران    جوان ديدم   ولي  من              جوان  بودم   كه    ناگه   پير شد دل

شهريار

به همنشين جواني پيام باد كه عشق              ترا اگر كه فراموش شد مرا ياد است

شهريار

گر جواني به هدر رفته دل آزرده مباش              زندگي چيست به جزبادوهوايي بلبل

شهريار

اي دل به عشقهاي جواني هوس مكن             ترسم دوباره فسق و فساد آورد ترا

شهريار

مشو از  باغ  شبابت   بشكفتن  مغرور             كز  پيش  آفت  پيري  بود  و پژمردن

شهريار

جواني   به   بر   كرد     رخت     سفر              چــــو پيري رسيد و عصا زد به در

شهريار

بهار عمر  و   گل   زندگي  جواني  بود               ولي دريـغ كه من قدر آن ندانستم

خازن اتابكي

هر چند به عشرت گذرد    نوبت   پيري              ايّام جـــواني نتــوان كرد فراموش

نظيري نيشابوري

جواني    خوش    بود     گر    بگذراني             به وصـــــل دلبري  از  خود  جوانتر

حبيب يغمائي

سلامي ساقي ازمن عهدعيش وكامراني را        كه چون گل داده‌ام بر باد ايّام جواني را

حالتي تركمن

جواني را تبه مي‌سازد اين اندوه ناكامي            بسان بادزهرآگين كه مي‌افتدبه گلزاري

مفتون اميني

ندانستم   چو  نيكو قدر ايّام جواني را               دلم خون مي‌شود چون بشنوم نام جواني را

كاظم پزشكي

نه تنهاازجواني كام من شيرين نشدهرگز           كه كردم تلخ از ديوانگي كام جواني را

كاظم پزشكي

جواني    و   پيري   بهار     است  و  دي            نه  آن  دي  كه  باشد  بهارش  ز پي

سلمان ساوجي

خوشا نشاط جواني، خوشا زمان شباب            كه بي‌خيال، مرا روز و ماه و سال گذشت

پارساي تويسركان

سالها چيزي به   نام    زندگاني   داشتم          عالمي آشفته با نام جواني داشتم

پژمان بختياري

شكرانة     زور    آوري     روز     جواني             آن   است   كه   قدر  پدر پير بداني

سعدي

بهره   از   روز    جواني   ببرد آن پسري            كه ز جان گوش به پند پدر پير كند

خسرو خراساني

شبهاي    بهار    و     عشق    و مهتاب           مخصوص       عوالم         جواني

احد بختياري

چشم من در زندگي نقش جواني را نديد            اين دروغ فاش پنهان آمدوپنهان گذشت

مهدي سهيلي

چهار       است      سرمايه     كامراني            جواني،  جواني،  جواني،   جواني

ناصح تبريزي

جواني شمع ره كردم که جويم زندگاني را          نجستم زندگاني را و گم كردم جواني را
كنون با بار   پيري      آرزومندم  كه برگردم          به دنبـــــال جواني كوره راه   زندگاني را

شهريار

درگلستاني كه گيرد دست هرپيري جواني        اي جوان سروبالا دستگيري كن كه پيرم

فروغي بسطامي

درجواني به طرب كوش كه اين موي سياه         شب تار است به افسانه به سر بايد برد

غني كشميري

تعلّقم به   حيات است    وقت پيري پيش          كه مفت   باخته‌ام    موسم    جواني را

كليم كاشاني

جواني   گفت     پيري    را   چه تدبير               كه يار از   من    گريزد   چون شوم   پير
جوابش داد      پيـــــر    نغــز      گفتار              كه   در   پيري تو خود   بگريزي    از  يار

نظامي

از همه    افسردگيهاي جواني  ياد   آرم             هركجا بينم گل پژمرده‌اي بر شاخساري

ابوالحسن ورزي

ديدم به دست باد، گلي   نو  شكفته    را          گفتم :    ببين   جواني بر باد رفته را

پژمان بختياري

خميده پشت ازآن گشتند پيران جهانديده           كه اندر خاك مي‌جويند ايّام جواني را

مكتبي شيرازي

سحرگه   به   راهي يكي پيـــــر  ديــدم             سوي    خاك   خم گشته از ناتواني
بگفتم : چه    گم    كرده‌اي اندرين راه؟             بگفتا:   جــواني،   جـواني،  جــواني

بهار

جواني  در  درون دل نهفــته است                    جواني در نشاط و   شور خفته‌است
چو گم شد از  دلت  عشق هوسباز                  همـــانــا    شــــام پيري گشته آغاز

حسين مسرور

تبه كردم جواني تاكنم خوش زندگاني را          چه سود از زندگاني چون تبه كردم جواني را

حبيب يغمايي

نظر ها

افزودن ج

تبیات ناب

 

  منم كه  ديده  به  ديدار  دوست  كردم  باز           چه شكر گويمت  اي كردگار بنده نواز

 

حافظ

 

ازهرچه مي‌رودسخن دوست خوشتر است        پيغــــام  آشنـــا نفس روح پرور است

سعدي

 

گر مُخيّر بكنندم به قيامت كه چه خواهي         دوست مارا وهمه نعمت فردوس شمارا

سعدي

 

عشق‌پيش ازاجلم كشت وبه مردن نگذاشت      شادازاينم كه مرادوست به دشمن نگذاشت

شوشتري

 

براي  خاطر  دشمن  ز  ما  بريدي    مهر          طريق دوستي اين است؟مرحبااي دوست

وصال شيرازي

 

خودپرستي زشما دوست پرستي از من          غم جـــان است شما را غم جانانه مرا

علي اطهري

 

ز حد گذشت  جدائي ميان ما اي دوست         بيا  بيا  كه  غلام  توام  بيا  اي دوست

سعدي

 

هزار  سال  پس  از  مرگ من چو باز آيي         ز خاك نعره بر آرم كه مرحبا اي دوست

سعدي

 

چو  روز  حشر  برآريم  سر  ز خواب اجل         به روي دوست شود باز چشم بستة ما

بابافغاني

 

شور  بزم  دوستان از نالة گرم من است         همچو بانگ ني ميان انجمن پيچيده ام

بهادر يگانه

 

شرح جفاي دوست نه بهر شكايت است       مقصود ذكر اوست دگرها حكايت است

فيضي تربيتي

 

رفتي ز چشم و مانده به جا ماجراي تو         خالي است در دو ديده ام اي دوست جاي تو

قصاب كاشاني

 

بستم   دوباره  رشتة  مهر   بريده   را         دادم به دوست دست به دندان گزيده را

گلچين معاني

 

اي كاروان آهسته ران كارام جانم مي‌رود        وان دل كه با خود داشتم با دلستانم مي‌رود

در رفتن جان ازبدن گويندهر نوعي سخن         من بادوچشم خويشتن ديدم كه جانم مي‌رود

سعدي

 

از در دوست چه گويم به چه عنوان رفتم         همه شوق آمده بودم همه حرمان رفتم

عرفي شيرازي

 

دوست  باشد  كسي   كه   در    سختي         باري   از   دوش    دوست    بر دارد

نه  كه  ســـر  بــــــار  زحمت  خــــود   نيز         بــــر ســــر بـــار دوست بگـــــــــــذارد

شهريار

 

چيست  از  اين  خوبتر  در  همه  آفاق  كار         دوست به نزديك دوست يار به نزديك يار

ابوسعيد ابوالخير

 

رفتم  امّا  دل  من  مانده  بر  دوست  هنوز         مي برم جسمي وجان در گرو اواست هنوز

سيمين بهبهاني

 

باز  در  آمد  ز در جلوه كنان دوست دوست         ديده غلط مي‌كند نيست غلط اوست اوست

مولوي

 

دوست جاي‌ديگرومن‌مانده ام دركوي دوست        كز در و ديوار  كوي دوست  آيد  بوي  دوست

محتشمي كازروني

 

من ازجهان بهين خوشدمم كه دارم دوست        چودوست نيست مباداجهان وهرچه دراوست

مظهر

 

درپيش دوست تحفة جان بس محقّراست         در خاك پاي يار سر از خاك كمتر است

نجمي اصفهاني

 

طاعت  از   دست   نيايد  گنهي  بايد  كرد        در دل دوست به هر حيله رهي بايدكرد

نشاط اصفهاني

 

دوست  دارم   كه   دوست   عيب     مرا         همچـــو   آئينـــــــه   روبرو    گـويد

نه   كه   چون   شانه   با   هزار      زبان         پشت ســـــر رفته  مـو به مو  گوید

نشاني دهلوي

 

به  صد  سال  يك  دوست  آيد  به  دست         به يك روز دشمــــن توان كرد شصت

اسدي طوسي

 

دمي‌بادوست‌درخلوت‌به ازصدسال درعشرت       من آزادي نمي خواهم كه بايوسف به زندانم

سعدي

 

سخن  گفتن  مرا  يك  لحظه بــــا دوست         بسي خــــوشتــــر زعمـــــر جاويداني

نويد خراساني

 

دوست  آن  دانم  كه  گيرد دست دوست         در پريشان حـــــالي و درمــــــاندگي

سعدي

 

گر  از  دوست چشمت بر احسان اوست         تو در بند خــــويشي نه در بند دوست

سعدي

 

به جهان خرّم ازآنم كه جهان خرّم ازاوست         عــاشقم برهمه عالم كه همه عالم ازاوست

سعدي

 

گر برود جان ما در طلب وصـــــــل دوست         حيف نباشدكه دوست دوسترازجان ماست

سعدي

 

زنده  شود  هر  كه  پيش  دوست  بميرد          مرده دل است آن كه هيچ دوست نگيرد

سعدي

 

به  يادگار  دلي  داشتم  ز حضرت دوست         ندانم  از  چه  سبب  دوست  يادگار ببرد

شمس مغربي

 

دوست حق داشت اگرپاي به چشمم ننهاد         ديد كز  اشك  روان  هر  طرفش دريا بود

محيط قمي

 

مست مي ‌باش كه درعالم مستي بادوست        رمزها هست كه در عالم هشياري نيست

شوريده شيرازي

 

گر نيست به كام تو پريشانيم اي دوست         بازآ  كه   پريشان تر  از  اين  نيز  توان شد

پژمان

 

به تحريك حسادت، يا  تغافل، بازبان بازي         به كوي دوست با صد حيله راهي كرده‌ام پيدا

پژمان

 

حافظ

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم
یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم
رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم
شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم
رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم
حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که دربند توام آزادم
 
 

حافظ

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید
گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید
گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید
گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید
 
 

حافظ

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب
گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب
خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب
ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب
می‌نماید عکس می در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرین غریب
بس غریب افتاده است آن مور خط گرد رخت
گر چه نبود در نگارستان خط مشکین غریب
گفتم ای شام غریبان طره شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب
گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب
 
 

مولانا

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخی شمع و شکر هیچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو
من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو
قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو
گفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو
گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است
گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو
گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو
ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو
گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو
 
 

مولانا

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخی شمع و شکر هیچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو
من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو
قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو
گفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو
گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است
گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو
گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو
ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو
گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو
 
 

فاضل نظری

اگر چون رود می‌خواهد که با دریا بیامیزد

بگو چون چشمه بر زانو گذارد دست و برخیزد

به حرف دوستان از دست من دامن مکش هرچند

به ساحل گفته‌اند از صحبت دریا بپرهیزد

چه بیم از دیگران؟ در چشم مردم بوسه می‌گیریم

که با این معصیت‌ها آبروی ما نمی‌ریزد

بیا سر در گریبان هم از دنیا بیاساییم

مگر ما را خدا «باهم» در آن دنیا برانگیزد

در این پیرانه سر، سجاده‌ای دارم که می‌ترسم

خدا با آن مرا از حلقه‌ی دوزخ بیاویزد

مرا روز قیامت با غمت از خاک می‌خوانند

چه محشر می‌شود مستی که از خواب تو برخیزد

فاضل نظری

رهی معیری

ساقی بده پيمانه ای زان می که بی خويشم کند
برحسن شورانگيز تـــو ٬ عاشـــق تر از پيشم کند
زان می که در شب های غم٬ بارد فروغ صبحدم
غافـــل کند از بيش و کم٬ فارغ زتشويـــشم کند
نورسحرگاهی دهد٬ فيضی که می خواهی دهد
بامسکنت شاهی دهد٬ سلطان درويشم کنـــد
ســـوزد مرا ســـازد مرا٬ در آتـــش انـــدازد مـــرا
وزمـــن رها سـازد مـرا٬ بيگـانه از خويشـم کنـــد

رهی معيری

سعدی

دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست
گر دردمند عشق بنالد غریب نیست

دانند عاقلان که مجانین عشق را
پروای قول ناصح و پند ادیب نیست

گر دوست واقفست که بر من چه می‌رود
باک از جفای دشمن و جور رقیب نیست

سعدی ز دست دوست شکایت کجا بری
هم صبر بر حبیب که صبر از حبیب نیست